Κρατάει ακόμα το κλειδί μου…όχι χωρίς λόγο…

Όλα και τα πάντα.

Σιωπή…

Ήμουν ξαπλωμένη στο πράσινο δωμάτιο. Διπλό το κρεβάτι, μα μοναξιά.
Το παράθυρο μισάνοιχτο, ένοιωθα δροσιά στο πρόσωπο και στο σώμα μου.

Άκουγα την βροχή, την άκουγα σταγόνα σταγόνα.
Βρισκόμουν μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας.

Προσπαθούσα να φανταστώ το κάθε σημείο που μπορεί να πέσει μία σταγόνα βροχής.
…πάνω σε ένα καπέλο…
…στο κόκκινο χώμα…
…στην οροφή ενός τρένου…
…στα σαρκώδη χείλη μιας κοπέλας…
…σε ένα φύλλο δέντρου…
…στην κούπα ενός ζητιάνου…

Παντού, από το πιο καταθλιπτικό σημείο του κόσμου μέχρι το πιο ευχάριστο. Είναι μαγικό το που μπορεί να πέσει μια σταγόνα…

Σε όποια επιφάνεια και αν διαλυθεί, κάνει και διαφορετικό ήχο, προσπαθούσα να μαντέψω τον κάθε ήχο την κάθε μουσική. Είναι αδιανόητο.

Αλλά… εγώ χτες κοιμήθηκα παρέα, με μουσικές σταγόνες βροχής.

Ακόμα θυμάμαι…μόλις πάθαινα κάτι, με ρώταγες συνεχώς αν είμαι καλά.Μου έχει λείψει αυτή η ερώτηση.

Με τα χρόνια χαθήκαμε, εγώ εδώ εσύ εκεί. Συνεχίζεις να ζεις την ζωή σου, μόνη όπως εσύ θες και εγώ παράλληλα την δική μου.

Τι σημασία έχει αν είσαι αρσενικό ή θηλυκό τα συναισθήματα παραμένουν ίδια για όλους.

Ο έρωτας δεν έχει όρια.

Όλοι κρύβονται μέσα στο καβούκι τους. Κάνεις δεν αποκαλύπτει τι πραγματικά είναι.

Κάνεις δε θέλεις, να ξέρει τι έχεις μέσα στο μυαλό σου. Δεν θες ούτε ένας να αγγίξει την ψυχή σου.