Το κορμί μου, διαπερνά το στρώμα του κρεβατιού, αφήνοντας το αποτύπωμά του…φτάνει στις τάβλες, τρυπώνει μέσα από το ξύλο και γίνετε ένα με την μπλε μοκέτα…αρχίζω και γαργαλιέμαι.
Βρίσκομαι κάτω από την μοκέτα και μέσα στο πάτωμα. Είναι φτιαγμένο από υλικά που δεν γνωρίζω, τα αισθάνομαι όμως…κρυώνω.
Νοιώθω να περνάει ένα φωτιστικό από μέσα μου, είμαι στο ταβάνι του από κάτω. Αιωρούμαι στον αέρα για αρκετή ώρα, ώσπου το σώμα μου αρχίσει να διαπερνάει το δάπεδό του.
Γίνομαι ένα με όλα…Μέχρι που βρίσκω έδαφος, χώμα και μυρωδιές τις ζωής…Εκεί το γυμνό μου κορμί σταματάει δεν μπορεί να εξαπατήσει την φύση, την αλήθεια…
Χιλιάδες λουλούδια και φυτά με χαϊδεύουν, με καλύπτουν, δεν κρυώνω πια…είναι όμορφα, είμαι καλά.

Πριν από κάνα μήνα έλαβα ένα email το περιεχόμενο του όποιου δεν θα σας το αποκαλύψω εδώ…
Το είδαμε όλοι (digital-era, telson, shadow of Edinburgh) και κοντέψαμε να λιποθυμήσουμε…

Εσύ όταν πήγαινες σχολείο θυμάσαι κάτι τέτοιο; Τολμούσε ποτέ κάποιος να κάνει κάτι τέτοιο; Που έχουμε φτάσει επιτέλους;

ΣΟΚ.
Θέλω πολύ να μάθω την γνώμη σας.