Δεν το έχω πει σε κανέναν θαρρώ…

Ήμουν Δευτέρα δημοτικού, ήταν η πρώτη φορά που θα πήγαινα κατασκήνωση. Η μαμά μου, με είχε κουρέψει όσο δεν πάει για να μην κολλήσω ψείρες. Μου είχε κοτσάρει και δύο χρυσά σκουλαρίκια, δώρο της γιαγιάς για να ξεχωρίζω πως είμαι κοριτσάκι.
Read this article »

Εγώ τους κρυφοκοιτάζω. Αυτός κοντά στην πόρτα, εκείνη κολλητά στον καθρέφτη, παρ όλα αυτά η απόσταση ανάμεσα τους, δείχνει να τους ενώνει. Μουδιασμένα κορμιά. Ιδρωμένα χέρια και η καρδιά να χτυπά σε άλλους ρυθμούς, παραμυθένιους, ξένους. Ακούγονται οι ανάσες…μόνο ανάσες.

Η θετική και ερωτική ταυτόχρονα ενέργεια που έχουν μεταξύ τους είναι ολοφάνερη. Κατά βάθος γνωρίζουν… Θέλουν να νοιώσουν τον έρωτα μεταξύ τους…να αισθανθεί ο ένας τα χείλη του άλλου…

Μάταια όμως όλα αυτά τα συναισθήματα, μια κοινή μέρα επακολουθεί. Με χαρτούρα  βρώμα και δυσωδία.

Λίγες στιγμές σε ένα κοινό ασανσέρ γραφείου, μετάβαση σε δευτερόλεπτα νιρβάνας.  

Απίστευτο! Εύγε και πάλι Κτήτωρ!

Τρέχατε να κάνουμε τζερτζελέ!

(Πιο χρώμα να ‘ναι άραγε αυτό που χαρακτηρίζει την εποχή μας;
Έχω ανάγκη από λίγη μαγεία στη ζωή μου… Μα γιατί να υπάρχω τώρα; Εδώ;
Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι… είμαι σε άλλο χρόνο και χώρο.)

Χαζεύω την χρυσόσκονη απέναντι, που δείχνει να κοιμάται επάνω στα βουνά και να κολυμπάει μέσα στην θάλασσα…μελαγχολώ. Σκέφτομαι εσένα…