Μου αρέσουν οι ανήθικες προτάσεις και οι πρόστυχοι άνθρωποι. Αυτοί, που δεν έχουν ενδοιασμούς και όρια, αυτοί που θα δοκίμαζαν τα πάντα.

Μπορεί  να με εξιτάρει απλά το θάρρος και το θράσος τους. Με σοκάρουν αλλά ταυτόχρονα με τρελαίνουν.

Έχω βαρεθεί τα κοινά. Νοιώθω πως είμαι έτοιμη να κάνω πολλά, εάν όχι όλα.

Η φαντασία μου με βοηθάει να χάνομαι….κάτι μου λέει πως πρέπει να μάθω γερμανικά. Η γλώσσα της διαταγής και της υποταγής ταυτόχρονα.

Από μικρή πάλευα με τον αθλητισμό. Στην αρχή έκανα μπαλέτο, για 4 χρόνια περίπου. Ήταν κάπου στον Πειραιά στην οδό Σωτήρος εάν δεν απατώμαι, η σχολή της Κατερίνας Ροδίου. Εκεί έμαθα να ακούω τις μουσικές και να προσπαθώ να ‘ισορροπήσω’ πάνω σε αυτές. Αργότερα ξεκίνησα κολυμβητήριο όπου παρέμεινα για 5 χρόνια. Στην πισίνα έμαθα απλά να κολυμπάω, είχα πάει να πνιγώ κάνα δύο φορές στην θάλασσα όποτε μου φάνηκε χρήσιμο… Τo σώμα μου ακόμα έχει την μυρωδιά του χλωρίου, μου λείπει πολύ. Το τελευταίο άθλημα με το οποίο ασχολήθηκα ήταν η κωπηλασία για περίπου 3 χρόνια. Δεν ξέρω γιατί έμαθα να τραβάω κουπί και ούτε σε τι θα μου χρησιμεύσει. Μπήκα όμως στο αθλητικό λύκειο Πειραιά, κάτι ήταν και αυτό…

Σε γενικές γραμμές έχω δοκιμάσει και άλλα όπως στίβο, golf, kung-fu, ιππασία, κανόε-καγιάκ, μπάσκετ, ποδόσφαιρο, τένις και άλλα. Δεν τα θυμάμαι όλα.

Αυτό τον καιρό ασχολούμαι με την ορειβασία, θα μου φανεί σίγουρα χρήσιμο στο μέλλον. Έχω μία τάση να φεύγω μακριά, σε βουνά και λαγκάδια, χωρίς να με παίρνει χαμπάρι κανείς για να γλιτώσω από διάφορες φασαρίες. Πήγα χτες και σήμερα δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου, είμαι πιασμένη παντού…

Υ.Γ Δεν τα πάω καλά με τις μπάλες.

Πιστεύω στον Θεό μόνο όταν φοβάμαι. Είναι κακό;

Όλα είναι θεωρίες…

Η μεγαλύτερη μέρα του καλοκαιριού και είμαι μόνη.

Κάθομαι στο γρασίδι, που μοιάζει με κυματιστή θάλασσα. Ένα λουλούδι ξεχωρίζει από τα άλλα. Το βλέμμα μου καρφωμένο πάνω του.

Άσε τον αέρα να σε χορέψει και εγώ στο υπόσχομαι θα γίνω ο μεγαλύτερος θαυμαστής σου.

Υ. Γ  Εγώ σε κοιτάζω. Εσύ με βλέπεις;