Δεν έχω εξομολογηθεί ποτέ. Μήπως θα έπρεπε; Δεν είμαι και πολύ θρήσκα όμως…

Έχω αρκετές τύψεις, όχι για το τι έχω κάνει, αλλά για εκείνους τους ανθρώπους που έχουν κλάψει για μένα και που έχω πληγώσει. Λένε ότι ποτέ δεν πρέπει να μετανιώνεις για τις επιλογές και τις πράξεις σου. Μου είναι πολύ δύσκολο να το κάνω…

Χρωστάω πολλές συγνώμες. Ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να πω ένα μεγάλο

ΣΥΓΝΩΜΗ

Πόσο πλούτο κρύβει αυτή η λέξη;

Υ.Γ Δηλώνω πως δεν λέω συγνώμη συχνά. Αναφέρομαι σε ανθρώπους που ΕΓΩ θέλω και όχι σε αυτούς που αποζητάνε την συγνώμη μου, έχει τεράστια διαφορά.

Νοιώθω βαριά και ασήκωτη ψυχικά… κουρασμένη και ταλαιπωρημένη σωματικά. Το δέρμα μου δεν γυαλίζει πλέον, βρε μπα και γέρασα και δεν το έχω πάρει χαμπάρι; Παρ’ όλα αυτά θεωρώ, πως το μόνο μου πρόβλημα, είναι ότι χρειάζομαι διακοπές.

Εξομολόγηση: Έχω δύο χρόνια σχεδόν να νοιώσω την αλμύρα της θάλασσας και την ζεστασιά του ήλιου. Όχι επειδή το επιδιώκω, απλά δεν έτυχε.

Είχα μια κουβέντα πρόσφατα, με μια καλή φίλη:

Φιλενάδα: Τι σημάδια θα σου αφήσει όλο αυτό;
Θεοδώρα: Κανένα απολύτως.
Φιλενάδα: Πως είσαι τόσο σίγουρη;
Θεοδώρα: Γιατί απλά ξέρω εμένα.
Φιλενάδα: Μπράβοοο αυτοεκτίμηση!

Υ. Γ Χτες έφαγα φλασιά, και έκατσα και θυμήθηκα όλες μου τις κολλητές φίλες από το νηπιαγωγείο μέχρι σήμερα. Σύντομα θα σηκώσω αναλυτικό post! Θέλω να τις βρω όλες και να πάμε για καφέ. Άλλωστε είναι άνθρωποι που έχω πάρει από αυτούς και έχω δώσει αντίστοιχα…

Χρόνος…

Δύο λέξεις θα πω…ακριβό και λυπηρό.

Έχω ανεβάσει φωτογραφίες στο Facebook, όποιος θέλει μπορεί να της δει εκεί.

Υ.Γ Πάλι συννεφιά έχει έξω γαμώτο.