Είχα χρόνια να κλάψω έτσι. Είχα πραγματικά, ξεχάσει πως είναι. Ακούγοντας τις μελαγχολικές μουσικές που τόσο λατρεύω… κλείνω τα μάτια, ενώ τα διαμαντάκια πέφτουν βροχή. Παραθερίζω, στον δικό μου φανταστικό (ψεύτικο) κόσμο. Που και που ξεφεύγω, βλέποντας ένα πριγκιπόπουλο να απλώνει το χέρι του να με πιάσει…χωρίς αποτέλεσμα.

Η σωτηρία της ψυχής μου χάθηκε και μαζί με αυτήν και εγώ. Δεν μπορώ να κουνηθώ, βαριά αισθάνομαι τα όλα μου. Χώνομαι όλο και πιο βαθιά στα έγκατα της κόλασης , εκεί που δεν υπάρχει τίποτα ζωντανό, εκεί που δεν με βλέπει κάνεις. Φοβάμαι τόσο πολύ το σκοτάδι και την μοναξιά, γαμώτο σου!

Μάταια προσπαθώ να σταθώ ξανά και να περάσω την πόρτα σου. Την έχεις κλειδώσει με χιλιάδες ατσάλινες κλειδαριές και πολλούς μυστικούς κωδικούς, που  μόνο εσύ ξέρεις. Ότι όπλο και να φέρω, όπως και να πολεμήσω, ότι και να κάνω, οι πόρτες σαν έκλεισαν δεν ξανά ανοίγουν.

Σήμερα λοιπόν και μετά από τα άπειρα διαμάντια που ξόδεψα, μπορώ να πω, πως άξιζε τον κόπο γιατί απλά ήθελα και τα έδωσα. Από εδώ και πέρα, όλα θα αρχίζουν ξανά να ξεθωριάζουν, να γίνονται μουντά, απρόσωπα  και να κάνουν γύρω- γύρω όλοι, από το πονεμένο μου εγώ. Χωρίς όλα αυτά δεν θα ζούσαμε, απλά θα κάναμε έναν γρήγορο περίπατο, πάνω σε κάτι που λέγετε ζωή…

Υ.Γ Αυτό είναι το τελευταίο μου κείμενο. Θα επανέλθω αφού έχω συνέλθει. Θα μου λείψετε ρε…

Δεν είχα σκοπό να αναφερθώ στον πανικό της Ελλάδας. Η ευαισθησία και η συμπόνια είναι λέξεις που δεν με ακουμπάνε. Δεν μπόρεσα να κρατηθώ, γιατί απλά, πήγαν να με πνίξουν οι ίδιες μου οι σκέψεις…

Η αιτία του Outsss:

1. ΠΑΣΟΚ vs. ΝΔ (απλά πράγματα / γράμματα, που μέσα τους όμως, κρύβουν τα χειρότερα)
2. Τουριστική Ανάπτυξη Πελοποννήσου από Αμερικάνικες Εταιρίες. (no comment)
3. Μια γιαγιά που μαγείρευε στον κήπο, του σπιτιού της.(Πως είπατε;;;)

Υπάρχουν πολλές αιτίες ακόμα, που δεν γνωρίζω. Αυτά που ξέρω μέχρι σήμερα, στο περίπου μάλιστα, είναι γιατί τα διάβασα ή τα άκουσα τυχαία. Δεν έχει καμία σημασία όμως. Το θέμα είναι τι θα γίνει από εδώ και στο εξής;!

Δεν πρέπει να κολλήσουμε στα θύματα, αλλά σε αυτούς που ακόμα αναπνέουν στάχτες.
Δεν πρέπει να κολλήσουμε στους αγνοούμενους, αλλά σε αυτούς που ξέρουμε που είναι και πώς να τους βρούμε.

Σε δέκα χρόνια από τώρα –πάνω κάτω- αυτά τα εδάφη που έχουν πλέον μετατραπεί σε νεκροταφεία, θα σφύζουν από ζωή. Οι άνθρωποι, τα φώτα και τα χρώματα θα δίνουν και θα παίρνουν! Βάζω στοίχημα πως θα κάνουμε περιπάτους εκεί μαζί, σαν υπνωτισμένοι…

Το συμπέρασμα του Outsss:

Το χρήμα δημιουργεί φλόγες και άμα λάχει τις κατευθύνει και όλα!

Μήπως ήρθε η ώρα να πάψουμε να λέμε ‘Δεν είμαστε κράτος!’; Το κράτος όλοι μαζί το φτιάχνουμε, ρε μαλάκα.

…Οι πουτάνες και οι πούστηδες γεννιούνται, ενώ οι πόρνες και οι λεσβίες γίνονται…

Ισχύει άραγε;

Υ.Γ Κομμάτι από ένα βιβλίο που διαβάζω τελευταία…

Ξέρεις την απάντηση σε όλα…

Η παράνοια και η φαντασία είναι τα ατού μου!

Να με φοβάσαι.