Χτες μου έκλεψαν το ποδήλατο.

Ρε αρχίδι, δεν μου έκλεψες μόνο το ποδήλατο αλλά και πολλές αναμνήσεις!

Αυτό το ποδήλατο το αγόρασα πριν από δύο χρόνια που ήρθα στο Λονδίνο. Έχει πάει σχεδόν παντού. Ποδηλατάδες, κρατώντας το χέρι του Τέλσον, στην βροχή, στην σκατό-ζέστη και στο κρύο. Τι να πρωτοθυμηθώ! Ειδικά τις λάσπες που κυλούσαν στο όμορφό μου κωλαράκι, δεν θα τις ξεχάσω ποτέ.

Το άφησα εκεί που το αφήνω πάντα, παρέα με πολλά ποδήλατα στην σειρά. Η κάμερα το κοιτούσε κατάματα και ο φύλακας ήταν στην πύλη. Ρε λες να την έκανε μόνο του τελικά; Δεν του έχω κάνει ποτέ service, ίσως για αυτό. Εγώ από την μεριά μου σαν πανεξυπνάδα που είμαι δεν το κλείδωνα! Τώρα φάτα…300 λιριά έκαναν φτερά.

Δεν μασάω ρε μαλάκα! Θα αγοράσω άλλο και γρήγορα.

Υ.Γ Με χαμόγελα περπατάω.   

Με αφετηρία την αγάπη μου προς τη θάλασσα και τη συγκίνηση που μου δημιουργεί το χρώμα άρχισε πριν δύο χρόνια η ενασχόληση μου με τη συγκεκριμένη θεματική.

Μεγαλώνοντας στην Κρήτη, η λέξη θάλασσα, βιωματικά και σημειολογικά για μένα δεν αναφέρεται μόνο στο ίδιο το υδάτινο στοιχείο αλλά και στο περιβάλλον γύρω από αυτή. Τα λουλούδια που φυτρώνουν δίπλα στη θάλασσα είναι ένα κομμάτι της που μπορεί κάποιος να προσπεράσει χωρίς καν να προσέξει αφού το νερό κυριαρχεί ποσοτικά και χρωματικά στο χώρο.

Θέλησα με την ενότητα αυτή να ανατρέψω τις φυσικές ισορροπίες. Βάζοντας την θάλασσα στο περιθώριο η βγάζοντας την τελείως από τον καμβά, μεγέθυνα και υπερτόνισα τα μικρά αυτά λουλούδια στη προσπάθεια μου να τούς δώσω δύναμη και υπόσταση. Δημιούργησα για αυτά ένα νέο περιβάλλον μέσα στο οποίο τα λουλούδια αποκτούν μέγεθος θέλοντας να παρακινήσω τον θεατή να κοιτάξει και να αισθανθεί. Read this article »

ή απλά ότι χωράει στο στόμα σου.

Ρώτησα μια φίλη, τι θα έκανε εάν ήξερε πως έχει ένα μήνα ζωής ακόμα.
Απάντηση: Θα πηδιόμουνα όλη μέρα κάθε μέρα.

Μάλλον δεν το σκέφτηκε πολύ πριν απαντήσει. Ίσως, αν συνέβαινε στην πραγματικότητα να έκανε κάτι άλλο. Έτσι θέλω να πιστεύω τουλάχιστον.

Νομίζω, πως το γαμήσι είναι μικρότητα , μπροστά σε αυτά που περνάμε. Δηλαδή τι θα λέμε αύριο στα παιδιά μας, όταν μας ρωτάνε για την ζωή μας; Θα μιλάμε για το πόσους γκόμενους οι γκόμενες έχουμε πάρει; Που το έχουμε κάνει και πότε; Για τα ναρκωτικά που έχουμε δοκιμάσει; Και για τα πόσα πρωινά έχουμε ξυπνήσει κάπου στο(ν) άγνωστό; Δεν το βρίσκω λογικό. Προτιμώ να θυμάμαι μεγάλους έρωτες, φοιτητικά χρόνια, φιλίες που κρατάνε αιώνια και ταξίδια στο πουθενά…

Εάν είχα ακόμα ένα μήνα ζωής (χτύπα ξύλο 3 φορές please) δεν έχω ιδέα τι θα έκανα και δεν θα ήθελα καν να μπω στο τριπάκι να σκεφτώ.

Υ.Γ Τα άσχημα σκαλώνουν συνήθως στο κεφάλι μας. Βρες τρόπο να τα κάνεις απλά… τραγελαφικά. Τότε ίσως να έχεις κάτι να πεις.

Το απαγορευμένο είναι μεγάλη αμαρτία.

Αυτή την κουβέντα σου είχα πει μόνο. Ελπίζω να γυρίσεις τούμπα την ζωή σου. Η Βοστόνη σε περιμένει.

Υ.Γ Δύο πράσινα μάτια μόνο… ανάσες φτιαγμένες από αλκοόλ και τίποτα άλλο τριγύρω.