Κάπου σε ένα σπίτι, ετοιμαζόμουν για ένα πολύ σημαντικό ραντεβού, –ίσως interview- στις 17.30. Η μαμά μου άνοιξε την ντουλάπα της και προσπαθούσε να μου προτείνει τι να φορέσω. Δεν μου άρεσαν οι προτιμήσεις της και της τα έχωσα κανονικά. Άρχισε να κλαίει και να μου λέει πως κάνεις δεν την εμπιστεύεται και πως κανείς δεν την ακούει. Την πήρα αγκαλιά και κλαίγαμε παρέα για αρκετή ώρα. Ένοιωσα μία μεγάλη αδυναμία και δεν μπορούσα να ανασάνω.

Καθώς ετοιμαζόμουν παρατήρησα πως ήταν 17.17, πανικοβλήθηκα. Ήρθε η αδελφή μου εκείνη την ώρα και προσπάθησε να σκεφτεί την λύση. Εγώ πραγματικά δεν είχα ιδέα τι να κάνω. Άμεσος πήρε η Σοφία πρωτοβουλία και είπε, πάρε τηλέφωνο απλά να ενημερώσεις βρες μία δικαιολογία, δεν τρέχει τίποτα. Έτσι χαλάρωσα και έκανα αυτό το τηλεφώνημα. Τους είπα πως θα αργήσω μα κατάλαβα άμεσος πως δυσανασχέτησαν. Δεν μου άρεσε καθόλου αυτό…

Αργότερα, βρέθηκα στο αμάξι μου με τον Αλέκο. Προσπάθησε να μου δώσει δύναμη και λίγο από το τσαγανό του. Καθώς ξεπάρκαρα -με τον Αλέκο μέσα- το αμάξι κόλλησε σε λάσπες. Εκείνος μέσα σε σχεδόν μηδενικό χρόνο έλυσε το πρόβλημα και κατάφερα να φύγω. Read this article »

–> 8:00 το πρωί, είχα είδη αργήσει για την δουλεία. Σαν να μην έφτανε η βιασύνη μου, βρέθηκε και μια λακκούβα μπροστά μου.

Μπαμ-Κλακ!

Η αλυσίδα του ποδηλάτου μου, την έκανε με ελαφρά.

Προσπαθούσα αρκετή ώρα να την βάλω στην θέση της, μα τίποτα. Την έπιασα και καλά καλά με όλη μου την δύναμη! Ακόμα έχω γράσο μέσα στα νύχια.

Γκρρρρ

Εκεί που πάλευα και ήμουν μέσα στο άγχος, ακούω μια φωνή…Do you need help? Κοιτάζω ψηλά και βλέπω έναν νεαρό με κάτασπρα δόντια σαν μαργαριτάρια! Με μία κίνηση samurai ο τύπος έβαλε την αλυσίδα στην θέση της. Κρατούσε και ένα χαρτάκι στο χέρι και ούτε καν λερώθηκε! Ξεφώνισα, για κακή ή καλή μου τύχη – δεν ξέρω- Oh! My God! Εκείνος με ρώτησε αμέσως, Who is your God?

I am not sure if I believe in God. Του είπα.

Ήταν Αλβανός, ο οποίος είναι 13 χρόνια τώρα στο Λονδίνο. Έχει αφιερώσει την ζωή του στο Θεό. Μου τα είπε στα γρήγορα και θέλησε να μου δώσει ένα φυλλάδιο με τα πιστεύω του και μάλιστα στα Ελληνικά! Τον έβαλα να το χώσει μέσα στην τσέπη του τζιν μου καθώς δεν ήθελα να το λερώσω. Το χέρι του έτρεμε και τα μαγουλά του κοκκίνισαν προς στιγμήν… Δεν το έχω διαβάσει ακόμα, μα θα το κάνω επειδή με τρώει η περιέργεια.

Τον ευχαρίστησα. Στον δρόμο σκεφτόμουν εάν όλο αυτό ήταν ένα τυχαίο γεγονός ή όχι. Πανικοβλήθηκά λίγο, στην ιδέα του ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ενώ συνήθως μετά από ένα τέτοιο περιστατικό πρωί πρωί θα έριχνα καντήλια, κάτι μου φώναζε μέσα μου… όλα συμβαίνουν για το καλό. Χαμογέλασα μόνη μου ενώ ποδηλατούσα….

Υ.Γ 1 Δεν έπαψε να χαμογελάει ούτε λεπτό.
Υ.Γ 2 Η αλυσίδα του ποδηλάτου μου βγήκε για πρώτη φορά.
Υ.Γ 3 Η πρώτη σελίδα του φυλλάδιο λέει: Μπορείς να γνωρίζεις με βεβαιότητα ότι θα πάς στο παράδεισο όταν πεθάνεις?