Τελευταία έχει προβλήματα. Είναι κλεισμένος μέσα στο κάστρο του και σκέπτεται. Το κακό είναι πως δεν βολτάρουν μόνο τα δικά του θέματα στο κεφάλι του, αλλά και όλων των άλλων. Είναι τόσο καλόκαρδος ο βλάκας. Δεν είναι φυλακισμένος, μα έτσι αισθάνεται.

Έχει κάνα μήνα τώρα που κουνάω την σκάλα μία δεξιά μία αριστερά, μπα και βρω τον στόχο μου να ανέβω.

Υπερκινητικός σαν σκίουρος , ταχύτατος σαν τον άνεμο, δυνατός σαν λιοντάρι και με ένα μυαλό που κανένα άλλο δεν το φτάνει. Μπορεί μέσα σε δευτερόλεπτα να βρει λύσει . Ένα το κακό, έχει φοβερή υπομονή.

Την λέξει βαριέμαι δεν την γνώρισε ποτέ. Αν την φλέρταρε κάποτε θα το κάνε για χαβαλέ. Έλα όμως που τώρα αυτή τον κυνηγά! Για όλους υπάρχει η πρώτη φορά.

Στολίζει και ξαναστολίζει το κάστρο του, μπας και αλλάξουν οι παραστάσεις. Τίποτα, δεν περνά η ριμάδα η ώρα. Αναφέρετε σε άσχετα πράγματα σε άσχετους χρόνους για να σε μπερδέψει. Το κάνει έτσι απλά για να δει τις απρόβλεπτες αντιδράσεις των άλλων και να κρυφοχαμογελάσει. Κάτι είναι και αυτό, λέει μέσα του.

Κάτι τον λιώνει όσο περνάνε τα χρόνια, το βλέπω. Τον ξέρω καλά και ας μην θελήσει ποτέ να το παραδεχτεί. Είναι τρομερά εγωιστής και περήφανος. Παρ όλα αυτά δεν μπορώ να τον βλέπω έτσι, να του φαίνετε η ζωή βαρετή εκεί που δεν προλάβαινε ούτε ένα λουλούδι να μυρίσει από την ευτυχία που τον έλουζε.

Με το που βρω τον στόχο μου, με την ξύλινη πανάρχαια σκάλα μου –δηλαδή τα χείλη του- θα του δώσω σμουτς ένα φιλί και θα το μεταμορφώσω σε πάνθηρα! Κάνεις δεν θέλει να τον δει πως θα γίνει, ούτε και εγώ. Δεν έχω όμως άλλη λύση, πρέπει να του ρίξω μια σπίθα κουράγιου για να πάρει μπρός και πάλι.

Ο πάνθηρας που κρύβει μπορεί να κατασπαράξει και τον τελευταίο ψίθυρο ζωής. Να μην αφήσει τίποτα όρθιο. Παράλληλα, θα κουβαλά στις πλάτες του εκείνους που αγαπά. Δεν θα κρατήσει πολύ μην φοβάστε, μερικά δευτερόλεπτα μόνο. Δεν θα νοιώσετε τίποτα. Έχει πονέσει και ξέρει τι πάει να πει.

Ήρθε η ώρα να σε βγάλω από την χειμερία νάρκη που έχεις πέσει. Ξέρω πως κατά βάθος σου έχει λείψει και εσένα… Γνωρίζω επίσης πως το μόνο που φοβάσαι στον πλανήτη που ζεις είναι ο εαυτός σου και πως τίποτα άλλο δεν σε τρομάζει.

Κλείσε ξανά, με αγκαθένιες σιδεριές την καρδία σου, και προχώρα. Αρκετά! Θα είμαι μέσα στον θρόνο του κεφαλιού σου, που έχεις φτιάξει ειδικά για μένα και θα απολαμβάνω τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου.

Μην φοβάσαι ποτέ πως μπορεί να γίνεις σαν τους άλλους. Δεν θα γίνεις κακός με τους ανθρώπους, ούτε και ο τιμωρός κανενός. Τα μάτια θα τους ανοίξεις για να δουν πως υπάρχεις και εσύ.

Ξέρω πως θα τρομάξω, μα ανυπομονώ.